มารยาทในชีวิตประจำวันในเกาหลี: กฎที่คนท้องถิ่นไม่เคยพูดออกมา

ทำไมรายการนี้ถึงมีอยู่: ข้อผิดพลาดที่โดดเด่น vs. ข้อผิดพลาดที่ไม่โดดเด่น

ส่วนใหญ่แล้วข้อผิดพลาดเล็กๆ ที่นักท่องเที่ยวต่างชาติทำในเกาหลีจะถูกมองข้ามโดยไม่มีการพิจารณาอีกครั้ง — การออกเสียงคำผิด, ความลังเลที่ประตู, ไม่รู้ว่าควรยืนในแถวไหน ชาวเกาหลีมักจะให้ความอดทนจริงๆ แก่นักท่องเที่ยวที่พยายามอย่างชัดเจน

รายการสั้นๆ ของนิสัยเฉพาะที่ไม่ได้รับการยกเว้นนั้นส่วนใหญ่เป็นเพราะมันมีความหมายที่เกินกว่าแค่การมีมารยาท — บางอย่างเชื่อมโยงกับความเชื่อทางวัฒนธรรมหรือแม้แต่การงานศพ บางอย่างเชื่อมโยงกับพื้นที่สาธารณะที่ใช้ร่วมกัน รายการนี้จึงมุ่งเน้นเฉพาะเรื่องเหล่านั้น แทนที่จะเติมเต็มรายการ "อย่าไม่สุภาพ" ทั่วไปด้วยสิ่งที่ไม่มีใครจะสังเกตเห็นจริงๆ

สถานที่ที่คุณควรถอดรองเท้า

มี 4 สถานการณ์ที่ต้องถอดรองเท้าอย่างสม่ำเสมอ: บ้านพักส่วนตัว, ที่พักในห้องพักแบบฮันอ็อก (บ้านแบบดั้งเดิม), โซนที่นั่งบนพื้นในร้านอาหารแบบดั้งเดิมบางแห่ง, และจิมจิลแบง (สถานที่อาบน้ำและสปาแบบดั้งเดิม) ข้อความที่บ่งบอกมักจะเป็นพื้นที่ที่สูงขึ้นเล็กน้อย, ขั้นบันไดไม้ต่ำ, หรือตู้เก็บรองเท้าที่เห็นได้ชัดเจนที่ทางเข้า — หากคุณเห็นสิ่งเหล่านี้ คุณควรถอดรองเท้าที่นี่ ไม่ใช่ที่ลึกเข้าไปในพื้นที่นั้น

จัดรองเท้าให้เรียงเป็นระเบียบ หันหน้าเข้าหาประตู หรือวางรองเท้าไว้ในตู้หรือที่เก็บรองเท้าที่มีอยู่ ถ้ามี ไม่ควรเดินเข้าไปในพื้นที่ที่ต้องถอดรองเท้าแล้วค่อยรู้ตัวว่าต้องถอดรองเท้า ซึ่งจะทำให้เกิดความอึดอัดมากกว่าการตรวจสอบทางเข้าก่อน

การทักทายและการส่งหรือรับสิ่งของ

การเอียงศีรษะเบาๆ นั้นเพียงพอสำหรับการโต้ตอบทั่วไป — ไม่จำเป็นต้องมีการกราบอย่างเป็นทางการลึกๆ เว้นแต่สถานการณ์จะชัดเจนว่าต้องการอย่างนั้น การจับมือก็เกิดขึ้นเช่นกัน บางครั้งมือซ้ายจะวางไว้บนแขนขวาเบาๆ เป็นสัญลักษณ์เล็กน้อยของความเคารพ

นิสัยที่ควรเรียนรู้อย่างรวดเร็ว: ใช้สองมือ หรือมือหนึ่งที่ถูกอีกมือหนึ่งรองรับ เมื่อส่งหรือรับเงิน บัตร ของขวัญ หรือบัตรธุรกิจ การโยนสิ่งของข้ามเคาน์เตอร์ด้วยมือเดียวไม่ใช่ความผิดร้ายแรง แต่ดูเป็นการกระทำที่ไม่เป็นทางการมากกว่าการใช้มือสองข้าง ซึ่งไม่มีอะไรที่ต้องเสียเพิ่มเติมในการฝึกฝน

สิ่งที่ควรคำนึงถึงในการเดินทางด้วยระบบขนส่งสาธารณะ

การโทรศัพท์ในรถไฟใต้ดินและรถบัสเกาหลีนั้นเกิดขึ้นได้ แต่การโทรศัพท์ที่ยาวนานและดังเกินไปจะโดดเด่นมากกว่าในเมืองอื่นๆ หลายแห่ง ไม่ค่อยมีใครกินอาหารมื้อใหญ่บนรถ แม้ว่าการดื่มกาแฟหรือน้ำจะเป็นเรื่องที่ยอมรับได้โดยทั่วไป

ที่นั่งสำหรับผู้สูงอายุ, ผู้ตั้งครรภ์ และผู้พิการ ควรหลีกเลี่ยงแม้ในกรณีที่รถว่างและที่นั่งดูว่างเปล่า ที่นั่งนี้มักจะมีสีหรือป้ายบอกไว้ชัดเจน และการนั่งที่นี่ในฐานะผู้โดยสารที่แข็งแรงและอายุน้อยกว่า แม้เพียงชั่วคราว ก็มักจะได้รับสายตาที่ไม่พอใจมากกว่าการนั่งที่นั่งทั่วไปที่ว่างอยู่จริง

ทำไมอายุถึงถูกถามในบทสนทนา

การถูกถามอายุในช่วงเริ่มต้นของการรู้จักคนใหม่ไม่ใช่ความไม่สุภาพในที่นี่ — มันเป็นเรื่องปฏิบัติจริง เนื่องจากภาษาเกาหลีมีระดับความเป็นทางการที่เชื่อมโยงกับความสัมพันธ์และอายุของผู้พูด ดังนั้นการกำหนดอายุช่วยให้ทั้งสองฝ่ายรู้ว่าจะเรียกเรียกผู้อื่นอย่างไรต่อไป

นักท่องเที่ยวมีพื้นที่กว้างพอสมควรในเรื่องนี้ เนื่องจากคนส่วนใหญ่ไม่คาดหวังว่าชาวต่างชาติจะสามารถใช้ระบบความเป็นทางการได้อย่างคล่องแคล่ว อย่างไรก็ตาม การรู้ว่าคำถามนี้ไม่ได้รุกล้ำตามมาตรฐานของท้องถิ่นทำให้คำถามนี้มีความหมายต่างออกไปจากที่คุณอาจเคยรู้สึกในบ้านของคุณ

รายการสิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงอย่างแท้จริง

รายการสั้นๆ ที่เฉพาะเจาะจง มากกว่ารายการยาวๆ ที่คลุมเครือ:

• อย่าเขียนชื่อคนที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วยหมึกสีแดง — มันเชื่อมโยงกับการตายในวัฒนธรรมเกาหลี
• อย่าจิ้มไม้ขีดตรงขึ้นในชามข้าว — ภาพนี้คล้ายกับการจุดเทียนเพื่อถวายผู้เสียชีวิต
• การ เปิดประตู, ให้ที่นั่ง หรือการกระทำเล็กๆ ที่เป็นมารยาท ไม่จำเป็นต้องทำ แต่ถ้าทำจะได้รับการยอมรับและสังเกตเห็น

สองข้อแรกมีความเฉพาะเจาะจงพอที่จะจำและหลีกเลี่ยงได้ง่ายๆ แทนที่จะต้องระวังอยู่ตลอดเวลาตามกฎหลายสิบข้อที่ไม่สำคัญ

การแยกขยะและการถ่ายภาพที่ไม่ได้รับอนุญาต

ระบบการจัดการขยะในครัวเรือนและสาธารณะของเกาหลีมีความละเอียดอ่อนมากกว่าที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เคยชิน — การแยกขยะทั่วไป, ขยะรีไซเคิล และขยะอาหารเป็นมาตรฐาน และถังขยะสาธารณะบนถนนมีจำนวนน้อยกว่าในประเทศอื่นๆ หลายแห่ง เนื่องจากคาดหวังว่าการทิ้งขยะจะเกิดขึ้นที่จุดที่กำหนดไว้

ในเรื่องการถ่ายภาพ: การถ่ายภาพทิวทัศน์และพื้นที่สาธารณะนั้นไม่เป็นเรื่องที่น่าสนใจ แต่การถ่ายภาพใบหน้าของคนแปลกหน้าโดยตรง หรือภายในร้านค้าหรือร้านอาหาร ควรตรวจสอบก่อนว่าได้รับอนุญาตหรือไม่ — การเอียงศีรษะหรือพูดว่า "ได้ไหม" นั้นเพียงพอในกรณีส่วนใหญ่ บางพิพิธภัณฑ์และแกลเลอรีห้ามถ่ายภาพโดยตรง ซึ่งมักจะมีการระบุอย่างชัดเจนที่ทางเข้า

หากคุณทำผิดพลาด: สิ่งที่เป็นการขอโทษที่มีประสิทธิภาพจริง

คำว่า "joesonghamnida" (ขอโทษ) ที่สั้นๆ หรือแม้แต่คำว่า "ขอโทษ" ในภาษาอังกฤษ ที่มาพร้อมกับการเอียงศีรษะเล็กน้อย ถือเป็นการขอโทษที่จริงใจและมักได้รับการยอมรับอย่างดี ไม่จำเป็นต้องอธิบายอย่างละเอียดหรือขอโทษเป็นเวลานาน — การขอโทษสั้นๆ และจริงใจมีประสิทธิภาพมากกว่าการขอโทษที่ยาวนานเสมอไป

ข้อผิดพลาดเล็กๆ ของนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะได้รับความอดทนจากท้องถิ่นมากกว่าที่นักท่องเที่ยวคาดไว้ รายการสิ่งที่ควรจำไว้อยู่ข้างต้น ทุกอย่างที่เหลือมักจะแก้ไขได้ด้วยการยอมรับอย่างรวดเร็วและง่ายๆ